Jordan was een mooie lieve labradorhond. Hij woonde in Sportugal, een dorp waar alle dieren aan sport deden. Jordan De Hond, zo heette hij voluit. Zijn mama en papa hadden hem Jordan genoemd omdat ze allebei van basketbal hielden. En ook al zijn oudere broertjes en zusjes deden die sport dolgraag. Maar Jordan niet ! Basket, basket, altijd maar basket. Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Hij kon het niet meer horen of zien. Ma en pa hadden speciaal voor hem de beste en duurste basketbal gekocht en elke avond, wanneer hij thuiskwam van school, moest hij maar eens leren met die bal te dribbelen. Maar dat lukte echt niet. Hij wilde veel liever een leuke sport doen. Zoals de andere dieren in de straat. De familie De Vis, die wat verderop woonden in het huis met de grote ramen, waren zwemmers. De familie Aapmans waren dan weer allemaal heel goede turners en Rudi en Sophie Pinguin waren de beste skiers van het dorp.
"OK", zei papa De Hond. "Jij jouw zin, ik schrijf je in in de zwemclub". Met zijn ma ging hij een zwembroek kopen, eentje met een extra gat voor zijn staart, en een zwembrilletje dat perfect paste op zijn snuit. De eerste les in het zwembad werd een grote ramp. Jordan spartelde met zijn vier pootjes voor wat hij waard was, maar zonk elke keer opnieuw als een baksteen naar de bodem. Het enige wat hij wel goed kon was met ingehouden adem over de bodem van het zwembad naar de overkant wandelen. Maar dat vond de zwemmeester niet goed. “Kijk nu eens naar Jeroen De Vis”, zei de meester. “Kijk hoe hij zwemt met zijn staart.” Maar Jordan begreep het al snel. Een hondenstaart is niet gemaakt om te zwemmen. Toen hij weer thuis was zei hij tegen zijn ouders : “Ik wil turnen !”
Met twee paar nagelwitte turnpantoffels aan zijn vier pootjes en een strak blauw-en-wit turnpakje om zijn zachte vacht, stond Jordan tussen de apen ! “Eerste oefening”, riep de turnmeester, “klim zo snel mogelijk tot bovenaan het touw”. Terwijl de apenkinderen in geen tijd tot boven klauterden, bleef Jordan maar springen en proberen het touw tussen zijn vier poten te klemmen. Wat een gek gezicht ! Alle apen schaterden het uit van het lachen. Zeker toen er ook nog koprol en radslag werd geleerd. Jordan buitelde wel maar kegelde daarbij enkele gillende aapjes en de meester pardoes onderuit. Nee, turnen was niets voor Jordan. Dat had hij nu wel door.
“Papa, mag ik dit weekend mee met Sophie en Rudi Pinguin ?” riep Jordan, “Ze gaan skiën in de Sportugese begen en ik wil dat ook zo graag kunnen !” Papa zuchtte diep. Wat moest hij toch aan met zijn zoon. Heel het dorp wist het ondertussen al : Jordan De Hond was zowat het enige dier in Sportugal dat geen sport kon leren. Papa De Hond schaamde zich zo en mama De Hond durfde haast niet meer naar de dierensupermarkt want iedereen bekeek haar alsof haar het ergste was overkomen wat je je maar kon bedenken. Vooral Katrijn Giraffe bekeek haar steeds zo vanuit de hoogte. “Ach wat,” zei papa De Hond, ga maar mee skiën. Ze huurden een warm pak, een muts van wol, een coole skibril en vier latten, voor elk van zijn poten één. Jullie kunnen het al wel raden. Toen Jordan bovenaan de helling stond en Rudi Pinquin hem een zacht duwtje gaf, schoven zijn poten elk een andere richting uit en belandde hij plat op zijn buik met zijn skilatten recht omhoog als paaltjes in de sneeuw. “Skiën dat lukt niet als je vier voeten hebt”, dacht Jordan, en droevig ging hij terug naar huis.
Jordan liep direct naar zijn kamer, zonder een woord te zeggen, en legde zich in zijn mand. “Ik ben voor niets goed,” snikte hij, “ik ben een clown, ik zou beter in een circus gaan werken !” Circus ? Clown ? Jordan tilde zijn hoofd omhoog. Een oor de lucht in, een oog half geopend. Zag hij daar zijn basketbal liggen ? “Ja,” dacht hij, “het circus”. Traag stond Jordan recht en behoedzaam stapte hij naar zijn basketbal toe. Hij besnuffelde hem even en gaf hem dan een tikje met zijn snuit. De bal reageerde onmiddellijk. Jordan gaf er nog een tikje tegen en voor hij het wist dribbelde hij de bal de kamer rond met zijn sterke neus. Ook de bal een wipje geven, hops, tegen de muur, wat hoger en nog wat hoger. Waauw, wat een shot. Met 1 stevige wip van zijn snuit vloog de bal de kamer door, boenk, de kast op. “Yes,” juichte Jordan, “ik word de beste neusbasketter van heel Sportugal !”
En zo gebeurde het dan ook dat enkele weken later Jordan, samen met de Sportugal Hot Dogs zijn eerste matchke speelde. Hij dribbelde erop los met zijn neus en scoorde doelen van alle kanten. Iedereen juichte, de famile Aapmans die bovenin de tribunes hing, de familie De Vis in de beek naast het veld, en Sophie en Rudi Pinguin, die speciaal hun beste zwart kostuum hadden aagedaan voor deze match. Zelfs Katrijn Giraffe liet bijna de grote spot vallen die ze in haar mond hield toen ze mee wilde zingen :”Go Jordan pak die bal, maak een punt voor Sportugal !”
(met dank aan de hond van de familie Scherer)
Actua 
